پنج‌شنبه 31 فروردین‌ماه سال 1385

 

وقتی پرده ها کنار می روند

تنها منتظر دیدن یه چیزم

صاحب دلی که همیشه بی قرار و دلتنگ و منتظر بوده ...

 

سه‌شنبه 29 فروردین‌ماه سال 1385

 

                                                                           

از همه سرابها گذشتم

همه اوهام را در هم شکستم

حالادیگه هیچ چیز به رنگ خیال نیست

حالا دیگه فقط یه قدم تا حقیقت وجود دارد

بعد از این قدم سخت و پر اضطراب همه چیز تموم می شه

دیگه می شه پشت این کوه بلند را دید

کاش پشتش یه صحرای دیگه نباشه

کاش دیگه رسیده باشم ...

یکشنبه 27 فروردین‌ماه سال 1385

 

 میلاد دو منجی بزرگ

                    از جاهلیت به انسانیت , از گمراهی به هدایت

                                                    و سال روز طلوع اولین صبح مبارک

                                                  

شنبه 26 فروردین‌ماه سال 1385

 

شاید دیر بشه

 

سالهاست که شب تموم نمی شه

حالا دیگه سن شب بیشتر از نگاه  صد تا خورشید شده

حالا دیگه ماه هم خوابش گرفته و می خواد بره

حالا دیگه ...                                               

حالا آبها هم رنگ شب شدن و دیگه حتی تو سد ها آبی برای دیدن سراب هم نیست

سایه درختها هم تموم شده  دیگه درختها قد نمی کشن

حالا دیکه یک دونه آفتاب گردون هم نمونده

همه آفتاب پرست ها هم زندونی اند

حالا آدما آنقدر به خوابیدن عادت کردن که دیگه امیدی به بیدار شدن نیست

دیگه مادربزرگها لالایی تازه ای برای تعریف کردن ندارن

 

اما تو می تونی ادامه بدی

می تونی خورشید ما رو قایم کنی و نذاری بیاد

ولی شاید دیر بشه  شاید سیاهی این شب هوایی که تو سینه هامون میره را هم سیاه کنه , یعنی آسمون دلامون ..

من مطمئنم که خورشید هم دوست نداره پنهان بمونه

بخواه که بیاد  شاید دیر بشه ...

دیروز همه منتظر بودیم خورشید بیاد و صبح بشه ولی باشه یه هفته دیگه هم منتظر می مونیم ....

 

 

                                                           باز هم منتظرم

 

 

سه‌شنبه 22 فروردین‌ماه سال 1385

 

امروز هم یه شب دیگه بود

یه شب پر از ستاره هایی که فکر می کنن خورشیدن

شبی که چون با چند تا ماه توخالی که تو روز کمی نور از خورشید  دزدیدن روشن شده بهش میگن روز

ولی من منتظر روز می مونم و باور نمی کنم این شبا روز باشن

خورشید من تو یکی از همین جمعه ها میاد

                      من منتظرش می مونم

یکشنبه 20 فروردین‌ماه سال 1385

 

آنچه که دوست داری را بدست بیار

              وگر نه مجبوری آنچه که بدست میاری را دوست داشته باشی

یکشنبه 20 فروردین‌ماه سال 1385

 

آنچه که دوست داری را بدست بیار

              وگر نه مجبوری آنچه که بدست میاری را دوست داشته باشی

پنج‌شنبه 17 فروردین‌ماه سال 1385

 

یه روز تو همین روزا به همه اونایی که می گن هیچ کس ارزش این همه انتظار و نداره می گم که شما

با همه دنیا فرق دارید

و انتظار شما برای زنده موندن از نفس کشیدن هم مهمتر

مگه میشه به اومدنه شما امید نداشت و زندگی کرد

مگه میشه به حضور شما اطمینان نداشت و این دنیا را باور کرد

مگه آرزویی بالاتر از آمدن شما و دیدنتون وجود داره !!

 

من منتظر می مونم تا همیشه

                                       اگر شما قبولم کنید 

 

                                                             یا اباصالح المهدی  

پنج‌شنبه 17 فروردین‌ماه سال 1385

 

چیز تازه ای نیست جز همون دلتنگی قدیمی که برای من هنوز  تازست

کاش حرف تازه ای بود

کاش آسمان نزدیک تر می شد

کاش خدا دورتر نمی رفت

کاش کاش ...

کاش لااقل سرابی بود

               برای رفتن و در جا نموندن

                                                من منتظرم

 

سه‌شنبه 1 فروردین‌ماه سال 1385

 

یه لحظه است ,باور می کنید ...باورش سخته

تو یه نقطه زمستو تموم می شه و بهار میاد

ولی اون لحظه کجاست چیه ...نمی تونه بدون بعد باشه

اون لحظه نه از آن زمستونه نه بهار ...

می گن لحظه نو شدنه , تغییر کردن  ...ولی من چطور می تونم تازه شم ن بشم در حالیکه نفسی که در لحظه های قبل کشیدم هنوز دلیلی برای بر گشتن نداره

دائم دلم می پرسه یعنی اون میاد تو سال نو امامون میاد ..یعنی باید باز منتظر بود ..ولی طاقتی نمونده ..

مطمئن نیستم بتونم نو بشم بتونم این رستاخیز و باور کنم

رستاخیز من لحظه اومدن شماست

من تو زمستونی که به دنیا اومدم می مونم منتظر تا شما بیاید و با هم پا تو بهار بزاریم  یه بهار واقعی دوست داشتنی ...بهاری که واقعا بشه متحول شد

اونوقت شاید اون نقطه مبهم معنا بگیره و صاحبشو پیدا کنه

صاحب اون لحظه بی نام شمائید

که زمستونو به بهار پیوند می زنید

من منتظرم